:: ป. 2 ::

  • พระราหุล

เป็นพาระโอรสของเจ้าชายสิทธัตถะกับพระนางยโสธรา เมื่อเจ้าชายสิทธัตถะออกผนวช พระราหุลได้อยู่ในความดูแลของพระนางยโสธรา ผู้เป็นมารดา

เมื่อพระพุทธเจ้าเสด็จแสดงธรรมในกรุงกบิลพัสดุ์ พระนางยโสธราได้ให้พระราหุลได้ทูลขอพระราชสมบัติจากพระบิดา พระพุทธเจ้าทรงดำริว่า “ทรัพย์สมบัติภายนอกเป็นสิ่งที่ไม่ยั่งยืน พระองค์จะประทานทรัพย์ที่ประเสริฐยิ่งกว่า มีค่ากว่าให้พระโอรส” แล้วจึงบรรพชาพระราหุลเป็นสามเณร โดยมีพระสารีบุตรเป็นพระอุปัชฌาย์

พระราหุล หลังจากบรรพชาเป็นสามเณรก็ตั้งใจศึกษาคำสอนของสมเด็จพระบรมศาสดา อย่างที่ใครๆพากันประหลาดใจว่า สามเณรผู้มีอายุน้อยเพียงเท่านี้ แต่พยายามกำหนดหัวข้อแห่งคำสอนไว้อย่างแม่นยำ

สามเณรราหุลผู้มีอายุเพียง ๗ พรรษา ทรงเป็นที่รักและชื่นชมของภิกษุทั้งหลาย เพราะเป็นผู้ที่มีอัธยาศัยสุภาพเรียบร้อยมีกิริยามารยาทที่ดี เป็นที่ประทับใจของผู้พบเห็น ทรงเป็นผู้ว่านอนสอนง่าย พร้อมทำตามคำสั่งสอนของพระอุปัชฌาย์ และบางครั้งก็ตรัสถามให้เข้าใจได้ถูกต้อง ชัดเจน

จากการตั้งพระทัยในการศึกษาธรรม สามเณรราหุลจึงได้รับการยกย่องจากพระองค์ว่า “เป็นผู้เลิศในการใฝ่ศึกษา

  • วรุณชาดก : มานพผู้เกียจคร้าน

          ชาดกเรื่องนี้มีต้นเหตุมาจากพระติสสะมีความเกียจคร้านในการปฏิบัติธรรมพระพุทธเจ้าจึงทรงแสดงเรื่องในอดีตให้ฟังว่า ครั้งหนึ่งมีพะอาจารย์คนหนึ่ง มีลูกศิษย์ ๕๐๐ คน วันหนึ่งอาจารย์ให้ศิษย์ทั้งหลายออกไปหาฟืน แต่มีศิษย์ผู้เกียจคร้านคนหนึ่งแอบไปนอนหลับที่ใต้ต้นกุ่ม

เมื่อตื่นขึ้นมาเห็นเพื่อนได้ฟืนพอแล้วก็ตกใจ ศิษย์ผู้เกียจคร้นรีบปีนขึ้นต้นกุ่ม และเหนียวกิ่งกุ่มเต็มแรง ทำให้กิ่งกุ่มหักและดีดโดนลูกตาของเขา เมื่อได้กิ่งกุ่มแล้ว จึงรีบวิ่งตามเพื่อนไป เมื่อไปถึงอาจารย์ก็กล่าวตำหนิลูกศิษย์ผู้เกียจคร้าน

มาในชาติสุดท้ายศิษย์ผู้เกียจคร้านได้เกิดมาเป็นภิกษุองค์หนึ่งที่เกียจคร้านไม่ตั้งใจปฏิบัติธรรม เมื่อเห็นเพื่อนผู้เป็นบรรลุธรรม จึงอยากบรรลุธรรมบ้าง จึงพยายามจนเกินไป จนถึงกับยืนพิงกระดานหลับไป พอพลิกตัวก็ล้มลง จนกระดูกขาหัก ทำให้เดือดร้อนถึงเพื่อนภิกษุด้วยกัน

มาในชาตินี้ศิษย์ผู้เกียจคร้านได้มาเกิดเป็นภิกษุผู้เกียจคร้านส่วนอาจารย์มาเกิดเป็นพระพุทธเจ้า

วานรินทรชาดก : วานรหลอกจระเข้

          ในครั้งก่อนโน้น มีวานรตัวหนึ่งมีกำลังมาก เที่ยวหากินอยู่ตัวเดียว อาศัยอยู่บนเกาะแห่งหนึ่ง โดยจะกระโดดเหยียบก้อนหินกลางแม่น้ำ และกระโดดขึ้นไปหาผลไม้กินที่บนเกาะเสมอพอถึงเวลาเย็นก็กลับ

ในแม่น้ำมีจระเข้สองตัวผัวเมียอาศัยอยู่ จระเข้ตัวเมียกำลังตั้งท้อง จึงบอกผัวว่า “พี่จ๊ะ ฉันอยากกินหัวใจวานร” “แล้วพี่จะหามาให้นะจ๊ะ”  ตกเย็นจระเข้ตัวผู้จึงวางอุบายขึ้นไปนอนนิ่งอยู่บนก้อนหินกลางแม่น้ำ วานรสงสัยว่าคงมีจระเข้ขึ้นมานอนอยู่บนก้อนหินคอยดักจับตนเป็นแน่ จึงออกอุบายร้องเรียกก้อนหิน ๓ ครั้ง

จระเข้ได้ฟังดังนั้น จึงหลงกลอุบายของวานรร้องตอบออกมา วานรจึงหลอกให้จระเข้อ้าปากให้กว้าง ๆ และบอกว่าจะกระโดดลงไปในปากของจระเข้  เมื่อจระเข้อ้าปาก วานรจึงอาศัยความว่องไว กระโดดเหยียบหัวจระเข้ขึ้นฝั่งไปอย่างรวดเร็ว

มาในชาติสุดท้าย จระเข้ตัวผู้ได้มาเกิดเป็นพระเทวทัต ส่วนวานรผู้มีปัญญามาเกิดเป็นพระพุทธเจ้า

Advertisements

Leave a comment

Filed under :: ชาดก พุทธสาวก ุพุทธสาวิกา ::, :: ธรรมศึกษา ::

:: ความเห็น ::

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s